Bruidsmeisje

Laatst hadden we een bruiloft in het hotel. Het was een groots feest met alles erop en eraan, dankzij een team van ceremoniemeesters, ouders, vrienden en vriendinnen. Het ontbrak aan niets: bloemstukken, champagne, muziek, bruidsmeisjes, driegangendiner en hapjes. Nou ja, eerder op de dag miste er wel iets: de bruid.

trouwringenIedereen was al vroeg in het hotel aanwezig om er zeker van te zijn dat alles piekfijn in orde was. Terwijl ik de kamer voor de familie uit het buitenland in gereedheid bracht – ze hadden bijzondere wensen, zoals een bed met eigen dekens en lokale specialiteiten in de minibar – zag ik vanuit het raam een vrouw in een witte jurk voorbij rennen. Ik knipper even met mijn ogen. Was dat de bruid?

Vijf minuten later stak een van de ceremoniemeesters haar hoofd om de hoek van de deur. Of ik de bruid had gezien. Voordat ik antwoord kon geven werd ze weggeroepen door een van de ouders. Ik hoorde haar hakken in hoog tempo over de gang gaan. Ik besloot toch maar even te gaan kijken wat er aan de hand was en verliet de kamer.

Op de gang zag ik niemand. Dan maar vast even wat extra kussenslopen pakken, dacht ik en liep naar de linnenkamer. Terwijl ik vier slopen pakte, hoorde ik gesnik in de hoek. Toen pas zag ik de witte schoenen. ‘Kan ik helpen?’, vroeg ik zachtjes. De bruid noemde alles wat er mis zou kunnen gaan die dag. Van verkeerde bloemen tot een gescheurde jurk en een dronken oom die roet in het eten zou kunnen gooien. ‘Wat als het niet gaat als iedereen verwacht?’, vroeg ze zich hardop af. ‘Dat krijg ik voor altijd te horen, op ieder familiefeestje en iedere verjaardag.’

‘Ik mag het hopen’, flapte ik eruit. Verbaasd keek ze me aan. Ik legde haar uit dat ik een heel aantal bruiloften had meegemaakt en ze allemaal even perfect waren. ‘Er gebeurt nooit iets onverwachts, alles gaat exact volgens het boekje. Bruiloften waar iets ‘misgaat’ zijn de bruiloften die je nooit vergeet. Die zijn uniek.’ Ze leek niet overtuigd en ik besloot haar gerust te stellen. ‘Maar als ik zie hoe strak jouw bruiloft is georganiseerd kan er echt niets misgaan.’ Ze begon te lachen, stond op en liep weg. Zelfverzekerd.

Op het moment van de huwelijksvoltrekking strooide ik rozenblaadjes op het bruidsbed, in opdracht van de moeder van de bruid. Tot mijn grote schrik zag ik de trouwringen op een nachtkastje liggen. Snel rende ik naar de feestzaal, waar het officiële moment net voorbij was. Alle gasten waren druk in gesprek maar plots keek iedereen mijn kant op. ‘Daar zijn ze’, zei de bruid glimlachend en ze wees naar mij. Opeens begreep ik het. Ik liep naar voren en gaf haar de ringen, met een kleine buiging. De bruid gaf me een stiekeme knipoog. ‘Bedankt’, fluisterde ze.

NikkiMeer lezen van Kamermeisje Nikki?
Volg @HetKamermeisje op Twitter.
Of like Het Kamermeisje op Facebook.