Gevonden voorwerpen

Ik kom graag bij de gevonden voorwerpen. Niet vanwege de plek – ze liggen in de kelder in een ruimte zonder daglicht – maar puur voor de spullen. Niet om me daaraan te vergapen, het zijn zelden dure dingen, maar voor de verhalen van de voorwerpen. Snap je?

Roze conditionerWaarschijnlijk niet. Na mijn werk in de kamers ga ik nu eenmaal graag naar de kelder om de gevonden voorwerpen op te bergen. We bewaren achtergelaten eigendommen minstens zes maanden, maar vaak langer. Ik loop dan altijd even door de ruimte en zweef met mijn arm boven de verloren voorwerpen op de planken in de stellingkasten. De spullen zijn niet van mij, maar ze zijn me allemaal even dierbaar.

Ik heb gewoon snel last van dingenliefde, ik verzamel graag en vind spullen al snel mooi. Ieder voorwerp heeft namelijk een eigen verhaal. Ik zie je denken. Een halfvolle shampoofles, wat is daar nou spannend aan? Laat ik een voorbeeld geven: een fles conditioner van een voor mij onbekend merk, roze van kleur en geurend naar passievrucht. Het gaat dan niet zozeer om de conditioner maar om de eigenaar van de fles. Wat was dat voor iemand? Waar kwam ze vandaan en waar gaat ze naartoe? Waarom kocht zij déze fles conditioner en geen andere?

Daar kan ik uren over fantaseren. Wat voor haar heeft ze? Gebruikt ze veel make-up? Hoe ruikt haar parfum? Gebruikt ze deze conditioner altijd? Of ontdekte ze op het vliegveld dat ze haar conditioner was vergeten en heeft ze ter plekke meteen een alternatief gekocht?

Ik ga net zo lang door tot ik me een beeld hebt gevormd van de eigenaar. Dan pak ik een ander voorwerp en speel het spelletje opnieuw. Mijn fantasieën toets ik graag aan de hotelgasten, als ik ze zie. Als ik bijvoorbeeld een vrouw zie die dezelfde roze conditioner gebruikt, check ik altijd even of ze lijkt op de vrouw die ik in gedachten had, daar beneden in die kelder.

Informatie waar je helemaal niets aan hebt, behalve dat het me waarschijnlijk extra mensenkennis oplevert. Het klinkt allemaal misschien wat neurotisch, maar mijn collega’s zijn maar wat blij met mijn rare hobby. Ik weet namelijk precies wat er in de kelder ligt en kan het vaak ook nog koppelen aan een hotelgast. Ik ben hun geheugen als het om de gevonden voorwerpen gaat. En, ook niet onbelangrijk: ik zorg goed voor de spulletjes die zielig en alleen zijn achtergebleven in een hotelkamer. Is dat geen fijne gedachte?

NikkiMeer lezen van Kamermeisje Nikki?
Volg @HetKamermeisje op Twitter.
Of like Het Kamermeisje op Facebook.