Handdoekenhobby

Laatst sprak een vrouw mij aan in de gang van ons hotel. Een beetje beschaamd vertelde ze me haar probleem. ‘Ik vind het altijd zo mooi wat jullie met die handdoeken doen. Dat heb ik thuis ook geprobeerd, maar mijn man zei alleen maar geïrriteerd dat ik de schone was moest opvóuwen, niet opróllen.’ Met moeite slik in een lach in. ‘Kun jij het me niet leren?’, vraagt ze bijna wanhopig.

Handdoeken_zwanenMensen bezitten de gave om zich ongelofelijk druk te maken over futiliteiten. Neem handdoeken. Totaal onbelangrijk onderwerp natuurlijk. Maar je houdt niet voor mogelijk wat er allemaal over te zeggen valt. En waar mensen zich over kunnen opwinden.

Gooi je handdoek op de grond voor schone handdoeken, laat je handdoek aan het rek hangen om de handdoek opnieuw te gebruiken.’ Bekend principe in hotels, nietwaar? Toen ik aan de slag ging als kamermeisje, vertelde een collega dat ze altijd alle handdoeken in de was gooit. Altijd. Of ze nu op de grond liggen of niet.

Het was mijn eerste punt bij het wekelijkse werkoverleg: dat we ons aan de handdoekregels gaan houden. Dat leek mij wel zo eerlijk voor de gast, en voor het milieu. Later heb ik ook ervaren dat je soms uitzonderingen maakt. Een wielrenner die een handdoek meeneemt tijdens het fietsen en hem daarna zwart van modder in de badkamer ophangt: natuurlijk ruilen we die om voor een schone.

Er is iets met hotelhanddoeken dat ze bijzonder maakt. Is het echte hotelkwaliteit? Heeft het te maken met het hotelgevoel? Als ik heel eerlijk ben, weet ik ook niet goed wat het is met die handdoeken. Thuis krijg ik ze nooit zo wit, of zo… precies goed. Niet te hard, niet te zacht, voldoende vochtopnemend, écht drogend. Niet iedereen is het daar trouwens mee eens. Ik heb hotelgasten meegemaakt die elke dag iets hadden aan te merken. De handdoek was eerst te hard, daarna te zacht, hij pluisde, hij was te klein, te groot of hij had niet de juiste kleur.

Hoe dan ook, als kamermeisje heb ik een nieuwe hobby: handdoekvouwen. Ik ben daarvoor in de leer gegaan bij een ervaren collega en zij leerde mij de fijne kneepjes van het vak. Voor de overbekende zwaan draai ik mijn hand niet meer om. Ik struin inmiddels internet af voor nieuwe inspiratie: mensfiguren, olifanten, bloemen (met échte rozenblaadjes!). Serieus, ik vind het leuk.

Ik besluit dan ook de vrouw te helpen en neem haar mee naar een kamer waar ik net nieuwe handdoeken heb gebracht. Ik begin – uiteraard – met de zwaan. Die heeft ze snel onder de knie. ‘Blijven oefenen’, druk ik haar op het hart. ‘En leg bloemblaadjes erbij’, geef ik haar als tip. Ik zie een twinkeling in haar ogen. ‘Bedankt’, zegt ze zacht, terwijl ze terugloopt naar haar kamer.

Mensen en handdoeken…

Meer lezen van Kamermeisje Nikki?
Volg @HetKamermeisje op Twitter.
Of like Het Kamermeisje op Facebook.