Ik zie een gezicht!

Soms worden mijn collega’s gek van me. Terwijl ze tegelijkertijd vinden dat ik de grootste gek ben in het hotel. En ergens hebben ze wel gelijk: ik ben een beetje gek. Ik zie namelijk gezichten. Altijd. Overal.

Gelukkig niet op zo’n enge manier als in de film The Sixth Sense (‘I see dead people’). Wel zoals 2Unlimited ooit zong: Faces. Lange tijd heb ik me vreemd en eenzaam gevoeld met mijn afwijking.

Wat was ik blij toen ik ontdekte dat er een officiële naam voor is! Pareidolia. Dat is een psychisch verschijnsel (dus toch een beetje gek), een soort illusie waarbij iemand denkt herkenbare dingen waar te nemen die er niet zijn. Ik lees op internet: ‘De reden voor het verschijnsel ligt er waarschijnlijk in dat de hersenen behoefte hebben om verbanden tussen gegevens te leggen, ook als deze er eigenlijk niet zijn. Denk bijvoorbeeld aan het herkennen van patronen die op gevaar kunnen wijzen, zoals het silhouet van een roofdier.’

Kijk, dat maakt me dan toch weer redelijk normaal. Gelukkig maar. Inmiddels heb ik ook een lotgenotengroep gevonden, ik ben niet de enige! En ik kom zoveel gezichten tegen, bijna iedere keer als ik een kamer binnenloop. ‘Ik zie een gezicht!’, roep ik dan naar mijn collega’s. Het leuke is dat ze het van me overnemen en ook steeds vaker roepen dat ze een gezicht zien. Nu ben ik wel benieuwd of jullie het zien:

Laat je me weten of je het ook ziet?

NikkiMeer lezen van Kamermeisje Nikki?
Volg @HetKamermeisje op Twitter.
Of like Het Kamermeisje op Facebook.