Ken je Nikki al?

Waar je ook ter wereld in een Best Western hotel komt, overal tref je schone, opgeruimde kamers met kraakhelder bedlinnen. Duizenden schoonmakers verdienen er elke dag hun brood mee. Een van hen is Nikki, Het Kamermeisje van Best Western.

In elke editie van #Best_Mag schrijft Nikki een column over de opmerkelijke, vrolijke en minder vrolijke dingen die ze tijden haar dagelijkse werk meemaakt. Tussendoor vertelt ze ook hier op Bestmag.nl over haar belevenissen. Daarnaast is Nikki ook een fervente twitteraar.  Ga dus snel naar twitter en ga @HetKamermeisje volgen. Wedden dat het je leven leuker zal maken?

Hieronder lees je Nikki’s eerste column die in september verscheen in de eerste printeditie van #Best_Mag.

Mooie momenten

Hotelgasten zijn er in alle soorten en maten. Het zijn net mensen. Jonge mensen keren vaak hun koffer om en laten alles op de grond liggen, waar oudere mensen netjes het bed opmaken. Lief gebaar, maar ik haal vervolgens alle lakens er weer af om het bed te verschonen. Mensen op leeftijd zijn ook vaker geneigd tot een gesprekje. Meestal heb ik daar weinig tijd voor of zijn zij onderweg naar iets en blijft het bij een vriendelijk hallo. Maar soms heb je bijzondere ontmoetingen.

Ik weet nog goed, het is inmiddels alweer jaren geleden, dat ik na kloppen op een kamer kwam en een oude vrouw op het bed zag zitten. Keurig gekleed, witte golvende haren netjes in model. Normaal gesproken verontschuldig ik me en verlaat de kamer, maar iets zei me dat ik even naar haar toe moest gaan. Ze staart voor zich uit naar buiten en ontwaakt pas uit haar roes als ik mijn hand op haar schouder leg. ‘Mevrouw, gaat het goed met u?’ Diepe zucht. ‘Hier sliep mijn Harry altijd’, zegt ze verdrietig.

Dat is het moment dat je even gaat zitten en luistert naar een verhaal dat verteld moet worden. Haar man Harry blijkt al tien jaar dood. Hij was ondernemer in kappersbenodigdheden. Eens per jaar bezocht hij een grote beurs en verbleef dan in dit hotel. Hij reserveerde altijd kamer 10 omdat hij het uitzicht daar zo mooi vond. En iedere ochtend werd hij gewekt door het fluiten van de vogels, vertelt de vrouw. Daar vertelde hij iedere keer over als hij thuis kwam.

Ze hadden een goed leven samen, tot Harry plots een hartinfarct kreeg. Van de ene op de andere dag was hij er niet meer. Van onafscheidelijk stel ging ze naar alleenstaande weduwe en moest voortaan alles alleen doen. Na een moeilijke tijd heeft ze het leven weer opgepakt en bezoekt nu ieder jaar op zijn sterfdag een plek die belangrijk was voor Harry. ‘Kind, ik vind het zo bijzonder om hier te zijn. Om te slapen in het bed waar hij ook in heeft gelegen. Hij snurkte altijd heel hard.’ Ze moet opeens giechelen. Ik lach mee.

Als ik even later terugkom op de kamer is het bed opgemaakt. Ik kan het moeilijk over mijn hart verkrijgen om de rust van de lakens te verstoren. Na een diepe zucht pak ik de kussens. Onder een van hen ligt een briefje, met vijf euro. ‘Bedankt voor het luisteren naar mijn verhaal en de goede zorgen. Ik ga verder met mijn tocht. Vriendelijke groet, ook van Harry.’ Het briefje heeft een speciaal plekje gekregen in mijn wagen met schoonmaakspullen. Iedere keer als ik erop kijk, vraag ik me af waar ze nu is.