Liefste van de wereld

Opeens stond ze voor me. Ik schat een jaar of vijf, blond lang haar, zacht stemmetje. ‘Mevrouw?’ Jeuk. Hoewel heel netjes, ik houd er niet van als iemand mij mevrouw noemt. Ik ben nog geen tachtig. ‘Ja?’, glimlach ik vriendelijk terug. ‘Mag ik nog wat zeepjes?’

MoederdagTwijfel. Iedere keer weer. Ga ik toegeven aan de verzamelziekte van kinderen (want dat is het) of zeg ik dat ze het moet doen met de zeepjes die op de kamer liggen? Ik kijk in haar grote blauwe ogen en kies voor het eerste. Weer.

Als ik een kamer verder ben, staat ze weer bij me.
‘Mevrouw?’
‘Zeg maar Nikki.’
‘Nikki?’
‘Ja?’
‘Heb je een bloem voor me?’
Enigszins verbouwereerd door die vraag verwijs ik haar door naar de receptie. Misschien kunnen zij haar helpen. Niet veel later zie ik haar met een roos de kamer ingaan.

Vijf minuten later komt ze weer op me af.
‘Nikki?’
Ik glimlach alleen.
‘Ik wil wat eten.’
Ik stuur haar naar het restaurant.

Als ik bij haar kamer ben aangekomen, gaat de deur open.
‘Nikki?’
‘Wat nu weer?’, zeg ik inmiddels toch lichtelijk geïrriteerd. Waar zijn de ouders van dit kind?
‘Kun je me helpen?’
Ik loop met haar mee naar binnen.

Ze heeft het bad vol laten lopen en daar rozenblaadjes in gelegd. Op de rand liggen de vijf zeepjes die ze heeft gekregen. Op het bed ligt een kleurrijke tekening en op de tafel staat een bordje met daarop een beschuitje met hagelslag, een bakje fruit en een plakje peperkoek.

‘Wil je deze cd aanzetten?’

Ik snap niet zo goed wat er allemaal aan de hand is, maar ik besluit haar te helpen. Vijfjarig kind of niet, ze is een gast. Zodra de muziek begint, gaat de deur open en komt er een vrouw binnenlopen. ‘Maaaaamaaaa, jij bent de liefste van de heeeele wereld’, klinkt Heintje door de hele kamer.

De vrouw ziet mij niet staan. Ze krijgt tranen in haar ogen. ‘Och schatje, wat ontzettend lief van je!’, zegt ze tegen het meisje en geeft haar een dikke knuffel. In de deuropening aanschouwt de vader het lieflijk tafereel. ‘Heb je dit allemaal voor mij gedaan?’, vraagt de moeder. ‘Ja mama, het is vandaag toch Moederdag? En Nikki heeft me geholpen’, zegt het meisje en ze wijst naar mij.

Ik voel dat ik rood word. ‘Je hebt het helemaal zelf gedaan hoor’, zeg ik. Nu zie ik in hanenpoten op de tekening geschreven ‘voor myn live mama’. Ik besluit dat dit het moment is om te gaan. Ik wens ze een fijne Moederdag en verlaat de kamer. Zonder jeuk, maar met grote glimlach.

>> Ook je moeder verrassen? Win je Moederdagcadeau of boek hier de speciale Moederdagaanbieding!

Meer lezen van Kamermeisje Nikki?
Volg @HetKamermeisje op Twitter.
Of like Het Kamermeisje op Facebook.