Pina Colada

Sommige collega’s worden je snel heel dierbaar. Het klikt vanaf dag 1 en ook al werk je maar kort samen, je weet dat je elkaar niet kunt missen. Dat heb ik ervaren met Anouk, een toffe meid die na een half jaar werken in ons hotel naar St. Maarten vertrok om daar een nieuw leven op te bouwen. Wekenlang hebben we ons voorbereid op het afscheid. En nog viel het zwaar.

Piña ColadaDrie weken voor haar vertrek namen we standaard een glaasje Pina Colada na onze dienst. Bij dit drankje (met rum, ananas en kokos) waanden we ons even samen op de witte stranden van St. Maarten. Meestal bleef het niet bij één glaasje en we voerden diepe gesprekken over de toekomst en wat we daarvan verwachten.

Wat hebben we gehuild op de dag dat ze ging. Ik ben met haar meegegaan naar Schiphol en we hebben wel honderd keer gezegd dat we elkaar snel gaan opzoeken. Terug in het hotel was het zo stil zonder haar. Ik voelde me eenzaam en alleen, terwijl ik het ook met de andere collega’s goed kan vinden.

Drie dagen later hadden we toevallig gasten uit St. Maarten. Ik kon het niet laten om bij de receptie een gesprekje met het echtpaar aan te knopen en te vertellen dat mijn collega net was vertrokken naar het Caribische eiland. Ik zei dat ik haar ongelofelijk miste en me afvroeg hoe het nu met haar was. ‘Oh, dan ben jij vast Nikki?’, zei de vrouw tot mijn grote verbazing. ‘Luister, wij moeten nu weg maar op onze kamer ligt iets voor je. Op het bureau, ga maar even kijken. Over een uur zijn we terug, laten we dan verder praten.’

Ik rende onmiddellijk naar boven. Op het bureau stond inderdaad een tasje met een briefje waarop stond ‘voor Nikki’. Ik keek voorzichtig in het tasje en zag… een fles Caribbean Pina Colada! Op het begeleidende kaartje met een foto van een wit strand herkende ik meteen Anouks handschrift: ‘Ze hebben hier écht Pina Colada, woohoooo! Kom je snel een glaasje drinken? Kus!’

Wat bleek? Wachtend op het vliegveld van St. Maarten waren Anouk en het echtpaar elkaar tegengekomen en ze hadden een praatje gemaakt. Toen Anouk hoorde dat de man en vrouw – je verzint het niet – naar ons hotel onderweg waren, heeft ze gevraagd of ze voor haar iets wilden meenemen. Dat vonden ze geen probleem en Anouk is meteen een taxfree shop in gerend, waar ze de flessen al had zien staan.

Sindsdien weet ik zeker: toeval bestaat niet. Zulke collega’s zijn vrienden voor het leven.

NikkiMeer lezen van Kamermeisje Nikki?
Volg @HetKamermeisje op Twitter.
Of like Het Kamermeisje op Facebook.