Vakantie?

Hoera, het is zomervakantie! Topdrukte in het hotel, maar toch ben ook ik enkele weken vrij. Nou ja, vrij. Ik ga op reis en verblijf in een hotel. Sinds ik als kamermeisje aan de slag ben gegaan, kan ik dat niet meer zonder aan mijn werk te denken. Zonder het te willen, kijk ik hoe ik word ontvangen bij de receptie, keur het interieur met een kritische blik en beoordeel het werk van de kamermeisjes.

SchuiMijn vriendin vindt het ergerlijk, maar ze heeft zich erbij neergelegd. Ze laat me mijn gang gaan. Ik mag als eerste de hotelkamer in om te zien hoe schoon die is, of het bed netjes is opgemaakt en of er voldoende zeepjes liggen. Geef me een beoordelingsformulier en ik vul hem zo in.

Klopt er iets niet, dan ben ik niet zo zeikerig dat ik op hoge poten naar de receptie loop om te klagen dat er een zeepje te weinig lag. Maar vrolijker word ik er niet van. ‘Ga er dan wat van zeggen’, oppert de vriendin als ik een uur later mokkend aan het diner zit. ‘Ach welnee, het is maar een zeepje’, hoor ik mezelf zeggen.

Eén zeepje. Waar hebben we het over? Een zeepje. Natuurlijk gaat het me niet om dat ene zeepje. Het gaat me om het gevoel. Een hotel dat zijn gasten serieus neemt zorgt ervoor dat alles tot in de puntjes voor elkaar is. Dat gaat verder dan een goede basis, dat gaat juíst om de details. Als alles pico bello in orde is, en je net even dat extra’s krijgt, voel je je meer dan welkom. Het draagt bij aan de totaalbeleving van je verblijf. Weg van huis en toch dat thuisgevoel. Ik roer zwijgend in mijn soep. Mijn vriendin zucht en staat op. ‘Even naar de wc’, zegt ze kortaf.

Misschien moet ik me er toch even overheen zetten. Het is ook niet echt leuk voor mijn vriendin zoals ik er nu bij zit. Ik neem een paar happen van de soep. Smaakt prima. Mijn vriendin komt terug. We kijken elkaar aan en glimlachen. ‘Kom’, zeg ik, ‘we maken er een toffe avond van.’ Ik roep de ober en bestel een fles wijn.

Na een goed diner en enkele lekkere wijntjes lopen we lachend terug naar de kamer. ‘Wat kan ik mutserig zijn hè?’, zeg ik tegen haar. ‘Dat ik me zo druk kan maken om een zeepje.’ Ik begin hard te lachen en ga onze kamer binnen. Op het bed ligt een mand vol zeep. ‘With compliments, dear colleague’, staat er op een kaartje. Verbaasd kijk ik naar mijn vriendin. ‘Ik ben even naar de receptie gegaan’, zegt ze verontschuldigend.

Vervolgens doen we het bijna in onze broek van het lachen. Deze vakantie wordt fantastisch, daar twijfel ik niet aan.

Fijne zomer allemaal!

Meer lezen van Kamermeisje Nikki?
Volg @HetKamermeisje op Twitter.
Of like Het Kamermeisje op Facebook.