Verbouwen

Eens in de zoveel tijd krijgen onze hotelkamers een make-over. Omdat het interieur verouderd is, we een andere indeling willen of het gewoon tijd is voor wat nieuws. Nu zitten we midden in zo’n verbouwing. Ik hoor je denken: niet echt handig met de zomerdrukte. Tja, inmiddels weet ik dat een verbouwing nooit uit komt. Niet voor ons, maar ook niet altijd voor de gasten.

Niet storen‘NEEEEEEEEEE, NIET HIER OOK AL!’, hoor ik een vrouw hysterisch gillen. Haar stem komt met gemak boven de bouwgeluiden uit. Ze rent de kamer uit en klampt me wanhopig aan. ‘Zeg me dat het niet waar is, ik kan geen hamer of boor meer horen!’, zegt ze met een schelle stem. Haar ogen zijn rooddoorlopen, haar handen trillen.

Gevalletje pech, zo blijkt. In alle vroegte was ze aangekomen en had een kamer geboekt voor zeven dagen. Thuis waren klusjesmannen bezig de zolder te verbouwen en ze kon het niet meer aan. ‘Eerst moesten we die hele zolder overhoop halen en leeg maken’, vertelt ze bij een glas thee. ‘Mens, je wilt niet weten wat dat met je bovenkamer doet. Al die dozen met herinneringen aan vroeger. Je leven ligt letterlijk in puin.’

Daarna begon het pas: elke ochtend twee mannen over de vloer die met hun modderschoenen naar boven marcheerden. Daar zetten ze de radio knoeperhard aan, zodat alleen de machines en hun geschreeuw er nog bovenuit kwamen. ‘Met een werkplek aan huis kon ik geen kant op, ik dacht dat ik gek werd.’ Haar man opperde dat ze een weekje in een hotel zou gaan zitten, dicht bij huis maar wel met rust. Dat was althans het idee.

Helaas kunnen we er weinig aan doen dat er overdag wordt gewerkt aan de renovatie. Een voor een pakken we de kamers aan, dus de komende maanden zitten we nog wel in de rotzooi. Maar goed, we proberen de overlast voor onze gasten te beperken. Mijn baas bedenkt een plannetje voor de arme vrouw en belt een collega-hotel in de buurt.

Haar ogen stralen als we haar vertellen dat ze direct terecht kan bij onze collega. ‘We hebben gevraagd om een hoekkamer met extra groot bureau om aan te werken’, zegt mijn baas. ‘En een mooi uitzicht’, voeg ik toe. Ze begint meteen haar spullen te pakken. ‘Dan moet ik mijn man maar gaan bellen, zodat hij me daar naartoe kan brengen’, zegt ze opgelucht. ‘Is al geregeld’, zegt mijn baas. ‘De taxi staat al voor. Service van de zaak.’

We brengen haar bagage naar beneden en helpen haar de taxi in. ‘Bedankt’, zegt ze bijna emotioneel. ‘Wat een service.’ We benadrukken dat ze altijd welkom is in ons hotel, helemaal als de verbouwing voorbij is. Dan wil ze de nieuwe kamers zeker zien, zegt ze lachend. ‘Daar ben ik nu wel nieuwsgierig naar geworden dus ik kom zeker terug. Maar dan voor het plezier!’

NikkiMeer lezen van Kamermeisje Nikki?
Volg @HetKamermeisje op Twitter.
Of like Het Kamermeisje op Facebook.